HOE RUIKT UW KRANT?
Geplaatst op 1 september 2010 in de categorie artikel, tijdschrift
De International Herald Tribune onlangs nog gezien? Die ruikt bijna niet meer naar krant, maar naar week- of zelfs maandblad.
Heel vroeger dacht ik dat ze bij De Telegraaf niet zo goed wisten hoe ze een krant moesten maken. Smalle stukjes, brede stukken, grote koppen, kleine koppen. Wat een zooitje. Konden ze daar niet goed meten of zo? En waarom lukte het bij NRC Handelsblad dan wel om alles even groot te maken? Hadden ze daar meer geld over voor goede vormgevers?
Daarna leerde ik dat kranten moesten ruiken naar haast, naar: Beste Lezer, we hebben tot op de allerlaatste seconden ons best gedaan om het nieuws in de krant te krijgen. En trouwens, Beste Lezer, dit vinden wij vandaag SUPERBELANGRIJK en dat een beetje minder belangrijk. Haast, enige slordigheid zelfs, droegen bij aan de nieuwsigheid van de krant. In die zin was De Telegraaf altijd veel meer krant.
Ruiken naar: hier is lang over nagedacht
Toen ik bij een weekblad ging werken en vervolgens nog minder frequente bijlagen ging maken, leerde ik dat die anders moeten ruiken. Dat als je minder vaak verschijnt, je moet ruiken naar overzicht en inzicht. Dat betekent ordening, gelijkmatigheid en verzorgdheid. Rust in de tent. Foto’s mogen subtiel zijn. Bijschriften moeten passen bij de tone of voice, bij de doelgroep, bij het soort stuk, bij het perspectief. Zo’n bijschrift wordt niet in een keer gemaakt, dat wordt minimaal nog twee keer verbeterd. Het resultaat is dat je niet na een dag de vis in het blad wilt wikkelen, maar het nog even of zelfs langer bewaart.
De regel was dus, hoe vaker je verschijnt hoe meer haast je mag uitstralen en vice versa. Maar nu hebben we de hele dag televisie en radionieuws, nieuwsbrieven, nieuwssites, mobiel nieuws en twitterberichten. Allemaal gratis. Zo bekeken is het dus logisch dat de Herald Tribune opschuift naar de rust van de bladen. In het proces ontstaat daarvoor tijd en ruimte, omdat niet langer alle aandacht hoeft uit te gaan naar de laatste snippertjes nieuws.
De foto’s zijn uitgezocht op nuance en mooi op kleur. De bijschriften zijn verfijnd, het papier is dik en geeft geen molecuul inkt meer af, de voorpagina is steeds meer een inhoudsopgave en bevat ankeilers naar de andere pagina’s. Niet het nieuws, maar de analyse staat bovenaan. Over de mix van al die onderwerpen samen is minimaal zo lang nagedacht als bij een weekbladcover: iets persoonlijks, iets zakelijks, iets politieks, iets over design, iets uit de entertainmenthoek en iets over gezondheid of psychologie.
Zo’n krant ruikt niet naar haast maar naar rust, overzicht en inzicht. Naar: hier is lang over nagedacht. Als het om informatie gaat waar je nog voor moet betalen, is dat geen gek vertrekpunt.
Dit bericht werd geplaatst op Rethinking Media op 28 september 2010
| 
